Skoki

Obszerny dwór, przypominający trochę rezydencje w Kotowie czy Będlewie, bryłą nawiązuje do późnego gotyku, a dekoracją do renesansu. Dobrej klasy artystycznej, zbudowany około 1870 roku. Gtówny korpus zdominowany przez potężny środkowy ryzalit z trójarkadową loggią na piętrze - być może romantyczne echo średniowiecznej wieży bramnej. Na jednym z narożników czterokondygnacyjna wieża. Dla zwolenników stylów historycznych przykład dobrego rzemiosła architektonicznego. Skoki w XV i XVI wieku należały do Skockich herbu Nowina, którzy sprzedali je w 1536 roku Latalskim. W XVII wieku własność Rejów, heretyków - braci czeskich. „Władysław Rej, dziedzic miejscowy, wystawiwszy w Skokach pałac, ustąpił go braciom czeskim i lutrom, którzy na przemian nabożeństwa swoje odprawiać tu mieli". Awanturowali się jednak między sobą, co wielu gorszyło. Pod koniec XVIII wieku gmina braci czeskich zanikła. Po Rejach właścicielami Skoków byli w XVII wieku Unrugowie i Twardowscy, w XVIII Raczyńscy, Rogalińscy i Swinarscy, a w roku 1846 Józef Skoraszewski. Potem przeszły w ręce Niemca Carla Cunowa, a następnie wróciły do rąk polskich. W 1886 roku właścicielem dóbrskockich był Paweł Zakrzewski, a w 1889 roku Ludwik Piątkowski. W okresie międzywojennym Skoki nie stanowiły ośrodka dóbr ziemskich.

Elegancki hotel ustka niedaleko Słupska